نوشته مارکو روزیگنولی

خلاصه: پیشرانی تدریجی روش ساختی رقابتی برای پل های بتنی پیش تنیده با دهانه های متوسط (40-65 متر) است. این گونه پل ها محدودیتی روی طول و عرض تابلیه ها اعمال نمی کند و پل هایی با طول بیش از یک کیلومتر و عرض بیش از 20 متر با موفقیت از این روش ساخته شده اند. آنچه بیش از همه این روش را با محدودیت مواجه می کند، نقشه پل است، اما مشکل خمیدگی های مختلف نقشه را می توان با تغییر نقاط اتکا و متغیر بودن خمیدگی را با هموار کردن لبه های انتهایی تابلیه ها حل کرد. پل های بتنی پیش تنیده وزن زیادی دارند و باید حجم های بزرگی را جا به جا و کنترل کرد. لوازمی که برای این منظور به کار می آیند در کنار معیارهای طراحی و زمینه های بهینه مصرفشان شرح داده می شود و همچنین پیشنهاداتی بر اساس تجربه های پیشرانی چندین ساله ارائه می شوند.

مقدمه

پل های بتنی پیش تنیده وزن زیادی دارند و در این روش اجرا باید حجم های بزرگی را جا به جا و کنترل کرد. نیروی لازم برای پیشرانی تابلیه پل با وزن آن بطور مستقیم رابطه دارد در پل های بلند و به خصوص در پل های راه آهن های هوایی این نیرو به بالای 10 مگانیوتن هم خواهد رسید، اما در اکثر موارد این نیرو تا چند مگانیوتن است.

Normal 0 false false false EN-US X-NONE AR-SA در اولین پل های پیشرانی ساخته شده، استفاده از مصالح پیش تنیده و تجهیزاتی که در دسترس بود، بدیهی بود. سپس نوبت به ابزارهای کششی بود که شامل جک های قلاب شده در فونداسیون و کار روی رشته های دسته شده یا میله های قلاب شده در تابلیه بود. اما با گذشت زمان، نامناسب بودن سیستم های کشش باعث تولید لوازم پیشرانه جدید شد (که برخی از آنها برای بارهای نسبتا کم، و برخی برای بارهای سنگین تر مناسب بود).

تجهیزات مورد استفاده کنونی از لحاظ ویژگی های مکانیکی، قدرت و هزینه به قدری متفاوت هستند که نمی توان کاربرد آنها را تعیین کرد. گونه های ارزانتر از عضو کششی استفاده می کنند یا توسط رشته ها و میله یا گیره سرخود به پیش می روند و برای تابلیه های کوچک استفاده می شوند. گران ترین گونه ها برای پیش رفتن از اصطکاک بهره می گیرند و عموما فقط برای حرکت دادن توده های بزرگ در زمان های کوتاه بکار می روند.   

پیشرانی پل های کوتاه

برای پیشرانی پل های کوتاه به خاطر کم بودن نیروها، غیر ممکن بودن تخریب مواد قالب گیری شده و لزوم فراهم آوردن و جمع کردن محیط کار در زمان کوتاه و با هزینه کم از تجهیزات ارزان استفاده می کنند (روزیگنولی 1998).

کشش با میله ها یا رشته های پیش تنیده عملا معمول ترین راه حل است، اگرچه معایبی هم دارد، به خصوص زمانی که با سطوح شیب دار سر و کار داریم. شیب های طولی معمول در پل های بزرگراه ها در ناحیه انحراف ضریب سایش استیل-تفلون (4%-1) قرار می گیرند. در نتیجه، وقتی تابلیه پل با صفحه های نئوپرین-تفلون (نئو-فلون) تازه یا خوب گریس کاری شده ساخته شود، برای جلوگیری از متحرک شدن اجزای تشکیل دهنده آن در سطح کار، لازم است که تابلیه را قفل یا مهار کرد تا در حین عملیات پیشرانی قطعات مشکل ساز نشود.

به عنوان گزینه ای برای کشش، در ساخت لوازم پیشرانی به جای کشش از پیستون های هیدرولیک استفاده می شود که مستقیما در انتهای پشت تابلیه بوسیله گیره سرخود روی ریل های قالب خارجی کار می کنند. هیچ یک از این لوازم اجازه نمی دهند تابلیه به عقب رانده شود یا بشکند. در نتیجه، باید با احتیاط از آنها استفاده کرد (روزیگنولی 1998.)