افول سازمان های مردم نهاد

فصلنامه علمی-راهبردی پیام(شماره 33-بهار 1391)

سهيل آل ‏رسول، عضو هيات مديره کانون مهندسان فارغ ‏التحصيل دانشکده‏های فنی تبريز و عضو هيات مديره انجمن مهندسی ارزش ايران

ده و یا شاید 15 سال پیش سازمان های مردم نهاد با چشم اندازی روشن وارد عرصه های رسمی جوامع شدند، با مفاهیمی نو و کارکردهای متنوع. ورود و تشکیل این سمن ها (سازمان های مردم نهاد) به ایران هم جدی و پر فروغ می نمود، از NGO های محیط زیستی تا تشکل های خیریه یا اجتماعی همه و همه دوران تولد و پویش خود را آغاز نمودند اما پس از این سال ها زمانی که فرا روی سرنوشت این تشکل ها را بررسی کنیم بی تردید آن چشم انداز پر فروغ گذشته متصور نیست. این افول منحصر به ایران نیست که بازتابی جهانی از تغییر نگرش به ساخت های فرهنگی، اجتماعی و حتی اقتصادی در جهان است.

سمن ها (NGO) سازمان هایی هستند که بدون آن که بخشی از ساختار دولت باشند نقش واسطه میان مردم و دولت را بازی می‌کنند. این سازمان‌ها غالباً غیرانتفاعی هستند و بودجه‌شان از طریق کمک‌های مردمی یا سازمان‌های دولتی تهیه می‌شود. از ابتدای تولد دو نظر کاملاً متفاوت درباره سمن‌ها وجود دارد: یک گروه فعالیت آنها را تایید و گروه دیگر فعالیت سمن‌ها را چندان که باید خوب ارزیابی نمی‌کنند اما به هر حال هیچ‌یک از گروه‌های هنوز نتوانسته‌اند دلیلی برای حذف سازمان‌های مردم‌نهاد ارائه دهند. به هر حال در‌گیرودار گسترش دنیای امروز، حضور سازمان‌های مردم‌نهاد در سراسر دنیا امری اجتناب‌ناپذیر است که دولت‌ها ناچارند به آن تن دهند. ¹

ادامه نوشته